9 | Scheiden omdat je op vrouwen valt

Gepubliceerd op 21 oktober 2019 21:02

Wanneer je geen slaande ruzie hebt is een scheiding best vreemd. Scheiden omdat de vrouw denkt op vrouwen te vallen, is niet iets wat mediators vaak horen. Zelf moesten we ook erg aan het idee wennen en daarom is het proces heel rustig verlopen, met een rollercoaster aan emoties dat dan weer wel.

“Ik had echt geen idee hoe ik dat financieel allemaal alleen zou gaan moeten redden”

Na de komst van de kinderen had ik een parttime salaris, niet genoeg om mijzelf en twee kinderen mee te onderhouden. Ik had echt geen idee hoe ik dat financieel allemaal alleen zou moeten gaan redden. Dat betekende dat ik keuzes moest gaan maken. De eerste keuze was om voorlopig nog met zijn vieren onder één dak te blijven wonen. Op een zondagmiddag vertrokken we met z´n vieren naar de Ikea en kwamen thuis met een éénpersoons bed, slaapbank en wat andere spulletjes om mijn eigen plekje op zolder te creëren. Ik schreef mij in bij de woningbouw en begon na te denken wat ik nu qua werk moest gaan doen. Mijn eigen bedrijven liepen goed maar niet goed genoeg om de gok als alleenstaande zzp’er aan te durven.

“Mijn gevoel in dit huis was zo ontzettend goed”

Ik reageerde mij suf op huizen en na 7 maanden mocht ik gaan kijken bij een woning achter de school van de kinderen. Als kandidaat nummer 12 stapte ik met mijn inmiddels ex-man en zusje de bouwval binnen. Holimoli, als ik dit huis toegewezen zou krijgen dan zou ik er echt veel tijd en geld in moeten steken om het weer een beetje bewoonbaar te maken. En dit was ook precies wat mijn zusje en ex-man zeiden. Hun reactie maakte mij ter plekke boos en geïrriteerd. Mijn gevoel in dit huis was zo ontzettend goed. Het was klein en er moest veel gedaan worden maar wat zou ik hier graag wonen.

“In die wachttijd sprak ik met iedereen over het huis en mijn omgeving was unaniem: niet doen! ”

Ik was de laatste kandidaat en moest daarom wachten totdat de andere kandidaten besloten zouden hebben. In die wachttijd sprak ik met iedereen over het huis en mijn omgeving was unaniem: niet doen! Het was te ver weg van waar de kinderen met hun vader zouden wonen, te ver weg van opa en oma, er ging veel geld in zitten en de wijk was niet al te best. Al deze meningen deden mij wankelen. In plaats van rotsvast mijn gevoel te vertrouwen bleef ik iedereen maar om zijn mening vragen. Hoe kon het toch zo goed voelen als iedereen zegt dat ik het niet moest doen?

“Ik was vastbesloten….”

De woningbouw belde en alle andere kandidaten hadden afgehaakt, of ik interesse had in het huis. En toen nam ik voor het eerst in mijn leven een keuze met mijn gevoel, een keuze helemaal zelf gemaakt terwijl ik wist dat iedereen in mijn omgeving het hier niet mee eens zou zijn. Ik zei “ja” tegen het huis! Na 2 weken was ik huurder van een piep klein huisje met een joekel van een tuin en achter de school van de kinderen. Ik kon mijn geluk niet op! Mijn omgeving was minder blij met mijn keuze en dat lieten ze dan ook merken. Maar ik, ik was vastbesloten om met mijn iniminie verbouwingsbudget hier een paleisje van te maken.

 

Verder lezen? Lees hier blog 10.


Is deze blog herkenbaar voor jou en wil je hier graag verder over doorpraten? Zit je in eenzelfde situatie en heb je behoefte aan coaching  tijdens jouw proces? Praten helpt echt, neem vrijblijvend contact op of maak gebruik van het eerste gratis gesprek.


*I.v.m. privacy zijn de namen van sommige betrokkenen gefingeerd
Taalfoutje gezien? Mail het mij alsjeblief!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.