10 | Mijn nieuwe leven kan beginnen

Gepubliceerd op 24 oktober 2019 18:00

En dat paleisje dat werd het zeker, een roze paleisje nog wel. En na wat verfwerk en een nieuwe vloer kwam er een heel ander huis tevoorschijn. Mijn omgeving was nog steeds niet heel enthousiast en dat deed mij pijn. Ik werd weer niet gesteund in een keuze die ik zelf maakte, een keuze met mijn hart. En ondanks dat, voelde ik mij ontzettend gelukkig. Ik was de prinses van mijn roze huis!

Een paar maanden daarvoor was ik ook al eens uitgenodigd bij een woning. Dat huis had ik toen niet genomen omdat het ver van school lag en aan de drukke singel. En heel eerlijk ook omdat ik er, op dat moment, nog niet klaar voor was. Die bezichtiging heeft mij toen wel aan het denken gezet en zorgde ervoor dat ik na ging denken over hoe ik het, in mijn eentje, in een huis met de kinderen ging redden.

“Ik moest eerst financieel onafhankelijk gaan worden, anders kon ik überhaupt niets huren”

Ik moest eerst financieel onafhankelijk gaan worden, anders kon ik überhaupt niets huren.  Alleen inkomsten uit mijn zzp-schap durfde ik niet aan. De onzekerheid van klanten, wisselende inkomsten en geen dekking bij ziekte, ik durfde het gewoon niet. In plaats van te kijken naar mogelijkheden schoot ik in de angst- en controlemodus. Mijn verstand vertelde mij dat ik mijn webshop moest verkopen en er een baan in loondienst bij moest gaan zoeken. Dan pas was er zekerheid. Dan kon ik gewoon les blijven geven en had ik vaste inkomsten vanuit een werkgever. Dat klonk best logisch en zodra ik iets in mijn hoofd had moest dat ook gelijk gebeuren. Dus binnen 2 weken verkocht ik mijn webshop en vond ik een baan in loondienst bij de huisartsenpost. Girlpower zou je denken.

“Ik voelde opluchting maar ook verdriet….”

Het voelde alles behalve girlpower. Ik voelde opluchting maar ook verdriet bij de verkoop van mijn webshop. Het bedrijf dat ik vanuit het niets had opgebouwd naar iets unieks en succesvols. Het bedrijf waarin al mijn ideeën zaten. Het bedrijf dat ik, achteraf gezien, helemaal niet had hoeven verkopen als ik meer out of the box had kunnen denken. Maar dat kon ik toen niet, omdat ik mijn angsten en behoeften aan controle wilde houden.

Ondanks dat verdriet voelde het ook heel goed. Ik had elke maand een vast inkomen én ik kon daarnaast les blijven geven. Ik had een prachtig huisje én zorgde 75% van de tijd voor mijn kinderen. Als ze er niet waren dan werkte ik. Ik klopte mijzelf op mijn schouders voor de door mijzelf gemaakte keuzes. Wat was ik trots op mijzelf.

“Mijn leven als nieuw gebakken lesbienne kon gaan beginnen”

En alle keuzes die mij verdrietig of onzeker maakten die stopte ik weg. Net als de pijn van de verliezen waar ik mee te maken kreeg. Ik besloot, incasseerde en ging weer verder, vaak zonder enige emotie te voelen. Wat een prijs betaalde ik voor de weg naar mijn eigen zijn, mijn onafhankelijkheid, naar het lesbisch kunnen zijn. Maar dit was wat ik wilde. Eind november 2017 trok ik samen met de kinderen in ons roze huisje. Ik dacht alles helemaal voor elkaar te hebben. Mijn leven als nieuw gebakken lesbienne kon gaan beginnen. Maar dat mijn proces daar pas begon had ik toen niet kunnen bedenken…

 

Verder lezen? Lees hier blog 11.

 


Is deze blog herkenbaar voor jou en wil je hier graag verder over doorpraten? Zit je in eenzelfde situatie en heb je behoefte aan coaching  tijdens jouw proces? Praten helpt echt, neem vrijblijvend contact op of maak gebruik van het eerste gratis gesprek.


*I.v.m. privacy zijn de namen van sommige betrokkenen gefingeerd
Taalfoutje gezien? Mail het mij alsjeblief!


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Anky
22 dagen geleden

Herkenbaar om te lezen, en het leest makkelijk

Marjan Boneschansker
21 dagen geleden

goed leesbaar en vlot geschreven , al je blogs. Voor mij zeer herkenbaar en ik ben een generatie ouder. ik ben de koningin van mijn rood/groen paleis. Als lesbienne, waar ik trots op ben, ga ik ook met vallen en opstaan, veel gelul k en trots en verdriet mijn eigen goede gekozen pad